« فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً » « 1 » استفادهء مصونيّت و عصمت نموديم ، بطورىكه بسيار روشن و واضح ، آيات قرآن اين حقيقت را رسانيده است . مسئله 3 : امام بايد از طرف خدا تأييد شده باشد مسئله سوّم : امام حتّماً بايد مؤيَّد من عند الله باشد ، يعنى علوم و ادراكات او به‌وسيلهء يقين و الهامات غيبيّه در نفس او صورت گيرد ، و خداوند متكفّل امور او گردد ، و اين نيز از جمله « وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ » « 2 » و از جمله « لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ » ، و از جمله « يَهْدُونَ بِأَمْرِنا » « 3 » استفاده شد ؛ چون لازمه امامت دارا بودن مقام يقين است و مقام يقين همان‌طور كه ذكر شد بدون انكشاف ملكوت و حقيقت اشياء ميسور نيست ، بنابراين با انكشاف ملكوت و هدايت بأمر اللّه خداوند هر لحظه او را تأييد مىكند . مسئله 4 : هيچ وقت زمين از حجّت خالى نيست مسئله چهارم : زمين و تمام افرادى كه در او هستند ، در هر زمان داراى امام است ، و هيچ‌گاه زمين از حجّت خدا خالى نيست ، اين موضوع نيز از آيه « يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ » « 4 » استفاده شد ، چون خداوند تمام افراد بنى آدم را به‌وسيلهء امامشان در روز بازپسين به حشر مىخواند ، بنابراين هيچ فردى از افراد بشر نيست مگر آنكه امام دارد ، و هيچ‌گاه فردى در روى زمين بدون امام يافت نمىشود ، كما آن‌كه در روايات بسيار وارد است كه چنانچه در روى زمين هيچ‌گاه نباشد مگر دو نفر ، حتّماً يكى از آنها امام ديگرى خواهد بود و اگر يافت نشود مگر يك‌نفر همان كس امام خواهد بود . مسئله 5 : علم احاطى امام بر اعمال امّت مسئله پنجم : امام به تمام اعمال ، و گفتار ، و رويّه و ملكات بندگان خدا علم دارد و هيچ علمى از نظر امام مخفى نيست . در اين موضوع نيز بحثهاى گذشتها از آيات قرآن اين

--> ( 1 ) سوره الجّن : ( 72 ) - آيه 27 ( 2 ) سوره الانبياء : ( 21 ) - آيه 73 ( 3 ) سوره السجده : ( 32 ) - آيه 24 ( 4 ) سوره الاسراء : ( 17 ) - آيه 71